Ja, we zijn in Zuid-Afrika aangekomen om vervolgens in zes dagen naar Kaapstad te knallen! En ‘t waren me weer zes ouderwets taaie dagen, met veel klimwerk, tegenwind, onvervalst offroad (gelukkig niet te veel) en zeker aan de kust behoorlijk koelere temperaturen. Kortom, de laatste loodjes…waren nog uitdagend genoeg om ‘t politiek correct te verwoorden :-) .

MAAR DE TWAALFDE IS HET DAN TOCH ECHT GEBEURD! EINDELIJK, NA VIER MAANDJES PLOETEREN, AFZIEN EN DUS ONGEKEND GENIETEN BEN IK IN KAAPSTAD AANGEKOMEN! YESSSSS! WAT EEN REIS; WAT EEN MANIER OM AFRIKA TE BELEVEN; DE ULTIEME TRIP; THE LONG WAY DOWN! IEDEREEN DIE ME HEEFT GEVOLGD EN GEHOLPEN, SUPER BEDANKT DAARVOOR! IK GENIET NOG EVEN EEN PAAR DAAGJES IN KAAPSTAD EN DAN IS HET WEER OP NAAR NEDERLAND. TRUG NAAR ‘UUS!

En wat ik zal missen, heel in ‘t kort. No more,
- voor dag en dauw ontwaken door het prettige gerommel bij de dinner truck
- tentje opzetten afbreken en weer opzetten
- Breakfast is READY!
- kilo’s bananen om onderweg van te genieten, afgewisseld met een PVM reep
- flagging tape
- lekker op m’n baardje kauwen
- African Lunchbox, elke keer weer het hoogtepunt van de dag
- honderden boterhammekes met jam
- 47 km klimmen recht omhoog (cira 6 keer de Mount Everest op en neer)
- tonnen liters aan water, colaatjes en andere sapjes
- de nodige wildplas en wildpoep partijen door het gehele continent. Ik zal ‘t missen!
- ouderwetse vloek- en scheldpartijen op uitermate slechte offroad wegen, altijd weer eindigend in huilend en luidkeels geroep om m’n moedertje
- loeizware mando days
- saddles sores, race kak, stinkende scheten en dampende zweetluchten
- laundry service stress
- Open Kitchen na de eerste diner ronde, gevolgd door de Rider Meeting!
- oftewel, ongekend genieten van ‘t ultieme Afrikaanse buitenleven!

Ik heb in totaal 11.900 km afgelegd in vier maandjes. Ik heb elke fantastische kilometer mogen fietsen in zonnig weer (tijdens het fietsen heb ik geen enkele regenbui gehad, wat ongekend is) en ik heb zelfs het voorrecht gehad om circa 10 kilometer wandelend dan wel hardlopend met m’n fietsje af te mogen leggen daar waar de ‘wegen’ te gortig waren om te fietsen. Ik heb geen enkele lekke band gehad, wat op zich ook een prestatie is. Kortom, ik ben gewoon een enorme bofkont en super blij dat ik deze reis heb mogen en kunnen maken!

En m’n tien jaar oude, tweedehands fietsje? Die blijft in Afrika! “The Herminator Bike” is nu het trotse eigendom van Justin (één van de drie chauffeurs), die ‘m thuis in Zimbabwe nog goed kan gebruiken! Eind goed, al goed. Inpakken en wegwezen. Hasta la pasta, dit was de villa! Nogmaals, op naar ‘uus!

Voor de liefhebbers:
- 7-5-12: 133 km Sprinbok
- 8-5-12: 117 km Garies
- 9-5-12: 164 km Strandfontein, waarvan 29 km onverhard. Dit was ook de laatste pittige mando day, eindigend met knetterharde tegenwind in dichte en ijskouwe mist met (voor het eerst) uitzicht op de Altantische Oceaan.
- 10-5-12: 72 km Elands Bay, waarvan 12 km verhard
- 11-5-12: 146 km Yzerfontein, met de allerlaatste 12 km onverhard. Hier is ook m’n tentje – gezien de slechte staat waarin ‘t verkeerde – achtergebleven.
- 12-5-12: 94 km Cape Town! End of the trip!
- 13-5-12: busrit door de stad, bezoek aan de Tafelberg
- 14-5-12: bezoek aan Duiker Island in Hout Bay (Pelsrobben), Cape Point, Cape of Good Hope (meest zuid-westelijke punt van vasteland Afrika), the Boulders bij Simon’s Town (African Penguins) en zelfs als klapstuk de botanische tuinen van Kirstenbosch bezocht (gelukkig was er een restaurant)..
- 15-5-12: wederom lekker de toerist uitgehangen
- 16-5-12: terugreis naar huis
- 17-5-12: eindelijk weer thuis! ‘t is nu echt gedaan…

De afgelopen weken hebben we in zeer dunbevolkt gebied (Chobe – Kalahari) rondgereden. Ik heb dagenlang vrijwel geen mens gezien uitgezonderd van de collega fietsers. Bij binnenkomst in Windhoek was ik dan ook blij verrast en opgelucht dat ze er nog steeds zijn; de medemens en dat in grote getalen! En ja, dat is toch ook weer even wennen in de omgang. Zo eten ze hier weer met mes en vork; hoe gebruik je die dingen ook al weer?!

Na Windhoek start het betere klimwerk weer en dat onverhard (niet bepaald m’n favoriete bezigheid…). We laten het asfalt dus weer achter ons en de bandenspanning verlagen we tot 4,5 bar om ‘ het leed’  enigszins te verzachten. Ik ben benieuwd!

Los van een aantal hele slechte stukken, viel het over het algemeen wel mee en was het zelfs regelmatig genieten geblazen. De (woestijnacthige) landschappen zijn hier spectaculair en heel afwisselend en dat maakt een hoop goed. Na drie daagjes peddelen zijn we in het gat Sesriem aangekomen. ‘s Avonds zijn met 120 km per uur in de open jeep naar de duinen van Sossusvlei geraced om daar rond zonsondergang aan te komen. Nou zie ik elke dag duinen waar ik woon, maar de duintjes hier waren toch zeker een bezoekje waard! Prachtig om ze te beklimmen en er doorheen te banjeren.

Maar goed, nu is het weer relaxen geblazen om vervolgens in vijf loodzware offroad dagen naar de grens met Zuid-Afrika te fietsen.

Nou gelukkig, ik ben weer levend en wel in Felix Unite aangekomen. De afgelopen dagen waren regelmatig meer dan pittig, zowel fysiek als mentaal! Denk je dat je er bijna bent, krijg je nog even een van de zwaarste trajecten van de tour voorgeschoteld. Maar we hebben het weer gered. En wederom hebben we heel veel geluk gehad. We hebben dit traject zonder regen afgelegd en dat heeft het allemaal toch een stukje makkelijker gemaakt.

Morgen laten we Namibie – het land van de prachtige landschappen – weer achter ons! En vanaf de camping heb ik uitzicht op Zuid-Afrika, wat aan de andere kant van de rivier ligt! Fantastisch, het gaat echt gebeuren; morgen rijden we in Zuid-Afrika rond! Het aftellen kan beginnen!

Voor de liefhebbers:
- 24-4-12: 162 km Witvlei Bush Camp
- 25-4-12: 159 km Windhoek
- 26-4-12: rustdag Windhoek
- 27-4-12: 114 km Weissenfels camp en we laten eindelijk de malaria zone achter ons!
- 28-4-12: 124 km Solitaire camp + de beste bakery ooit! Ik heb er in totaal vijf enorme stukken chocolade taart en twee stukken appeltaart weg gewerkt. De beste taart ooit en m’n dag was weer goed! Dit is ook de dag dat we de 10.000 km grens zijn gepasseerd!
- 29-4-12: 83 km Sesriem + bezoek aan Sossusvlei duinen. Tevens de dag van “The Naked Mile”. Lisa heeft nu het record door de hele dag in d’r blote kont rond te rijden.
- 30-4-12: rustdag Sesriem
- 1-5-12: 139 km ouderwets vervelend offroad ri Betta
- 2-5-13: 153 km Konkiep Lapa en de zoveelste afgebroken bidonhouder vervangen
- 3-5-12: 126 km Seeheim en alleen de eerste 31 km onverhard (joepie!). Tevens reparatie van m’n Thermorest matrasje; zwembaden zijn uitermate geschikt om gaatjes te vinden
- 4-5-12: 92 km vals plat ri Canon Resthouse en ongekende wind tegen!
- 5-5-12: 175 km Felix Unite Camp en de laatste 44 km gelukkig verhard met wederom een echt Zeeuws windje tegen. Ook de dag dat de bidonnen weer regelmatig uit de houders floepten (zeker in de ochtend)
- 6-5-12: rustdag Felix Unite Camp

Botswana staat bij de fietsers vooral bekend om de eindeloos lange en vlakke wegen. Dat is inderdaad zo, maar ik kan er toch wel van genieten. En met de wind (tot nu toe vooral zij en af en toe tegenwind) heeft het ook wel iets weg van fietsen in d’n Hollandse polder. Dus ik voel me hier wel thuis.

Dit is ook het eerste echte gebied waar je tijdens het fietsen (met name het eerste traject van Kasane naar Nata/ langs het Chobe National Park) olifanten, giraffen, zebra’s, struisvogels, enz. tegenkomt. En dat is een prachtige belevenis! Sta er ook niet raar van te kijken als bij de campsites de nodige beesten rondlopen. Er kan zo maar een olifant opduiken en van zo dichtbij zijn ze dan toch al gauw intimiderend groot. Dat is ook de reden dat tijdens het eerste traject in Botswana we door Bushman Darryl vergezeld zijn; hij weet hoe je met deze beesten om moet gaan.

Omdat we vroeg in Kasane zijn aangekomen, hebben we daar nog een river cruise op de Chobe river kunnen doen. Dat was erg relaxed! Naast een mooie zonsondergang hebben we weer de nodige dieren gezien. Zo’n tochtje gaat natuurlijk ook altijd gepaard met de gebruikelijke ongemakken; één (gelukkig waterdichte) camera en zonnebril zijn met een mooie plons achter gebleven in de Chobe river.

Vervolgens zijn we met gezwinde spoed richting Maun gefietst, waar ik nu geniet van een rustdag. Aan het eind van de dag volgt nog een vlucht over de Okavango delta. En dan stappen we weer op de fiets voor de echt lange dagen richting Windhoek.

De vlucht over de Okavango delta hebben we (enigszins misselijk) overleefd. ‘t was een klein toestelletje en menigeen begon er na 15 minuten redelijk groen uit te zien. Niemand heeft gelukkig de beroemde zakjes hoeven te gebruiken, want je weet; als er 1 begint volgen er meer…

Vervolgens hebben we in vijf dagen een dikke 800 km afgelegd. Nou denk je misschien, dat valt wel mee. Het merendeel was echter windje tegen en dan ga je de kilometers echt wel voelen (net zoals je kont; je weet op een gegeven moment niet meer hoe je op je zadel moet zitten!). Maar we zijn dan toch eindelijk in Windhoek aangekomen. Dit is opnieuw een mijlpaal, omdat we in feite van de ene kust naar de andere zijn gefietst. Vanaf nu is het weer recht naar beneden richting Kaapstad!

Voor de liefhebbers:

- 16-4-12: 171 km Road camp
- 17-4-12: 146 km Nata
- 18-4-12: 182 km Bush camp
- 19-4-12: 136 km Maun
- 20-4-12: rustdag Maun (en de verjaardag van m’n moedertje! Gefeliciteerd ma! )
- 21-4-12: 157 km Bush camp
- 22-4-12: 140 km Ghanzi Bush camp
- 23-4-12: 207 km windje tegen ri Buitenpos (incl. grensoversteek met Namibië)

Vijf april zijn we in Zambia aangekomen. En opnieuw hebben we behoorlijk wat geluk gehad met het weer. Zonder regen zijn we in vijf dagen naar Lusaka gefietst. En daar hebben we opnieuw een heerlijk rustdagje. Nu lijkt het misschien dat we de ene rustdag na de andere hebben, maar ik was er toch wel weer aan toe. De afgelopen dagen hebben we heel wat klimwerk verricht in combinatie met behoorlijk lange afstanden.

Wat vooral opvalt in Zambia is de “ongekende interesse” van de lokale bevolking. Tijdens het fietsen vragen ze zo’n beetje onafgebroken hoe het met je gaat?! Maar ja, als je volledig buiten adem het duizendste heuveltje van de dag beklimt, is het toch wat moeilijk antwoorden op een gegeven moment. Hoe dan ook, het is het een erg vriendelijke bevolking in opnieuw een prachtig land.

En ondanks dat het af en toe behoorlijk pittig is, geniet ik nog steeds van het betere klimwerk hier. Waarschijnlijk wordt het na Lusaka steeds vlakker en zullen de dagafstanden nog meer toenemen. Vooruitlopend hierop heb ik de afgelopen dagen geprobeerd om met een tweede peletonnetje (alias The Herman Peleton ) de langere afstanden gezamenlijk af te leggen. Dat is me goed bevallen; je kan de dagafstanden wat sneller afleggen, het bespaart een hoop energie en het is ook stukken gezelliger op deze lange dagen.

Na Lusaka is het op naar Livingstone en de beroemde Victoria Falls. Daar kijk ik zeker naar uit!

En de 12e zijn we dan eindelijk in Livingstone aangekomen! We zijn er in drie pittige fietsdagen naar toe gereden en mogen hier twee dagen verblijven. Het fietsen begon zo langzamerhand toch wat saai te worden. ‘t is hier min of meer kilometers wegtrappen, zonder echt spectaculaire dingen te zien. Ben dus blij dat de ‘Zambia Zone’  er op zit! Vrijdag de 13e heb ik geraft op de Zambezi river; een prachtige kloof met snelstromend water. Kortom, een geweldige belefenis en meer dan welkome afwisseling van het fietsen.

De volgende dag heb ik de Victoria Falls bezocht, ook dat was weer een mooie ervaring. Het is in feite een enorm langgerekt ravijn, waarin continu en met enorm veel geweld water in stroomt.

Het wemelt hier trouwens ook van de apen; en dan het intelligente stelende soort. Ze ritsen je buiten en binnentent gewoon open en dicht om er met je voedsel van door te gaan. Dat is op zich niet zo erg; de sporadische kak die achter blijft is vervelender. En er zijn er bij die je spullen  (I-pods, headsets, zonnebrillen, etc.) proberen te stelen. Ik ben er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Maar goed, de rustdagen zitten er weer op; op naar Botswana!

Voor de liefhebbers:
- 5-4-12: 180 km Petuake Camp
- 6-4-12: 171 km Luangwa Brigde Camp (waar je een fortuin – 14.000 Kwacha – voor een colaatje betaald. Deze camping wordt natuurlijk gerund door Hollanders!)
- 7-4-12: 128 km Jehovah School Camp
- 8-4-12: 104 km Lusaka (voor ‘t eerst in m’n leven een bedrag van 2 miljoen gepind! Ik ben hier gewoon miljonair!)
- 9-4-12: rustdag Lusaka (tevens complete drive chain en bekabeling laten vervangen. De ketting begon zo langzamerhand toch wat te slippen door alle slijtage…)
- 10-4-12: 158 km Oasis Camp (incl. straalbezopen bewakers die uiteindelijk midden in de nacht ‘vreugdeschoten’ aflosten; de gelukkigen onder ons konden de kogels over de tentjes horen fluiten! Daar is het gelukkig bij gebleven…)
- 11-4-12: 182 km Ruze Chalets
- 12-4-12: 151 km Livingstone/ Victoria Falls, incl. fietsdonatie aan lokale basisscholen (en nog exact vier weken te gaan en dan komen we in Cape Town aan!)
- 13-4-12: rustdag Livingstone/ Victoria Falls (en ochtendje rafting op Zambezi river )
- 14-4-12: rustdag Livingstone/ Victoria Falls (en bezoek aan de Falls)
- 15-4-12: 81 km Kasane (incl. grensoversteek met ferry)

Dampend warm en vochtig, en dan heb ik het natuurlijk over het weer in Malawi. Dat is na de ‘droge warmte’ in het hoger gelegen Kenia en Tanzania, stevig wennen geblazen. Ik zweet hier zo hard, dat ik mezelf al na 10 km fietsen begin te ruiken en gedurende de dag wordt dat alleen maar erger. Ik zeg maar zo, vakanties waarop je jezelf gaat ruiken, dat zijn de betere vakanties! Sterker nog, de luchtvochtigheid is hier zo hoog, dat de schimmel soms spontaan op je spullen (tassen, matrasje, etc.) verschijnt. Het enige wat daar tegen helpt, is ’t eventjes in de zon laten bakken en weg is het. Triest gevolg is wel dat ik m’n baartje ietwat heb moeten kortwieken; het was gewoon te warm en broeierig.

Na een dagje fietsen in Malawi zijn we in het Chitimba beach resort/ camp aangekomen. Het heeft een geweldig strand gelegen aan Lake Malawi. Het is hier prachtig en morgen hebben we hier (alweer) een rustdag. Daarna is het weer klimmen geblazen richting Lilongwe.

Het rustdagje in Chitimba zit er al weer op, net zoals de etappes richting Lilongwe. Ik ben blij dat we de dampende jungle van Malawi in een aantal dagen achter ons laten. Bij aankomst in Chitimba was ik er toch even goed ziek van (gelukkig kon ik de volgende dag weer herstellen). En het klimwerk was ook weer ouderwets pittig. Toch valt, na het prachtige Tanzania, Malawi wat tegen. Het landschap is minder spectaculair, het weer ligt me niet zo en het is toch wel armoede troef hier. En als klap op de vuurpijl is het regenseizoen (wat normaal gesproken rond deze tijd eindigt) nu echt losgebarsten. Geen tropische buitjes, maar echte onophoudelijke onafgebroken Hollandse Hoosbuien en dat dagen achter elkaar. Nu hebben we wel het geluk dat we hier alleen de twee fiestdagen voor Lilongwe last van hebben gehad; langzaam maar gestaag opbouwend tot de 24-uurs buien die we nu in Lilongwe hebben. De temperatuur is daardoor ook flink gedaald! Dat belooft wat voor de komende dagen. Ik denk dat ik maar in m’n zwembroekje ga fietsen… Na de rustdagen in Lilongwe, is het met gezwinde spoed op naar Zambia en hopen dat het daar allemaal weer wat beter is…

Oh ja, vergeet ik bijna de belangrijkste mijlpaal van Malawi! Vanaf Caïro tot Lilongwe was het in één rechte streep naar beneden fietsen. In Lilongwe nemen we de afslag naar het westen richting Windhoek. En vanaf daar komt Kaapstad echt al dichterbij!

Tot slot, de 30ste kwam ik al fietsend in the middle of nowhere Hans uit Vlissingen tegen (hoe groot is die kans?). Hij zit al vanaf augustus op de fiets en fietst vanaf Vlissingen naar Malawi. Zijn reis zit er dus bijna op… Hans, succes met de laatste loodjes!

Voor de liefhebbers:
- 27-3-12: 123 zweterige kilometers naar Chitimba camp
- 28-3-12: rustdag in Chitimba camp (ook de dag dat collega fietser Bob tevergeefs met super glue z’n afgebroken tandje terug probeerde te lijmen)
- 29-3-12: 135 km Mzuzu (1691 dampende meters klimmen)
- 30-3-12: 124 km Luviri School (1966 dampende meters klimmen)
- 31-3-12: 109 km Kasungu (de Schwalbe Marathon Plus bandjes gewisseld)
- 1-4-12: 131 km Lilongwe
- 2-4-12: rustdag Lilongwe (m’n linker fietsschoen gelijmd met superglue. ‘t materiaal begint zo langzamerhand toch wat slijtage te vertonen)
- 3-4-12: rustdag Lilongwe
- 4-4-12: 152 km Chipata (incl. grensoversteek met Zambia)

Het duurde een half uurtje, maar uiteindelijk hebben ze m’n paspoortje  - onder luid gejuich van de collega fietsers – terug gegeven en me toegelaten tot het prachtige land Tanzania! Via een relaxte rit en uitzicht op Mt. Meru en Mt. Kilimanjaro zijn we in Arusha aangekomen waar ik de komende 3 dagen in enorme luxe in een prachtige Lodge (Karama Lodge) verblijf. De tweede rustdag heb ik het Tarangire National Park bezocht (bekend om de vele olifanten, giraffen, herten, leeuwen en prachtige landschappen). Nu nog 1 rustdagje te gaan en dan zitten we weer 8 offroad dagen op de fiets. Nou is offroad niet echt m’n favoriete bezigheid, maar toch kijk ik wel weer uit naar het fietsen. Gewoon weer 8 dagen achter elkaar/ zonder onderbreking fietsen lijkt me heerlijk!

De mijlpaal van Tanzania is natuurlijk ook dat we de 14e halverwege zijn wat tijd betreft. Nog 2 maanden te gaan en dan kom ik in Cape Town aan. Arusha staat bekend als de plaats die halfverwege ligt op de route Cairo – Cape Town. Omdat wij niet de ‘hoofdroute’ volgen hebben wij nog een aantal dagen te gaan voordat we ook echt wat afstand betreft halfverwege zijn.

Goed nieuws, de 8 dagen fietsen zijn achter de rug! En acheraf bezien hebben we heel veel geluk gehad. 3,5 van de 8 dagen waren al door de Chinezen geasfalteerd en tijdens de resterende offroad dagen hebben we geen regen gehad tijdens het fietsen terwijl we nu middenin het regenseizoen zitten! Dat betekent nou ook weer niet dat het allemaal van een leie dakje ging. De dirt road werd gaandeweg slechter en slechter, met een aantal indrukwekkende zand en steenachtige stukken. In één van de zandsecties (na een geweldigde afdaling) werd ik helaas gelanceerd. De landing in het zand was confortabel zacht, dus de schade viel redelijk mee. De eerstevolgende fietser (opa Allen) moest helaas ook een duik in het zand nemen, want hij reed te dicht achter mij aan in de afdaling. Na de gebruikelijke vloekpartijen, zijn we weer – volledig bedekt onder ‘t zand - vrolijk en high-fivend op de fiets gestapt en verder gereden.

Een ander hoogtepunt was de dag van de TseTse vlieg, alias de ”Ik steek je in je reet, want je fietst te langzaam vlieg”. Ze houden van zwarte en blauwe kleuren en prikken dwars door je kleding heen. De eerste vlieg vloog in m’n helm, dwong me zodoende om te stoppen en m’n helmpje af te doen waarna 5.000 van z’n vriendjes opdoken. Daar ga je heel snel van fietsen… Maar, hoe dank ook, het belangrijkste is dat we na het nodige gehobbel in Mbeye zijn aangekomen.

En we hebben natuurlijk een enorme mijlpaal bereikt: we zijn nu ook wat afstand betreft echt halfverwege de reis. Wat de landen betreft zit de vaart er nu redelijk in. Nog 1 dag te gaan en dan verlaten we het prachtige Tanzania al weer. Natuurlijk moet ik altijd even mopperen over de offroad wegen , maar de landschappen waren prachtig en de mensen erg vriendelijk. Tot nu toe is Tanzania echt mijn favoriete land! 

De laatste fietsdag in Tanzania was geweldig! Heerlijk asfalt, geweldige beklimmingen en afdalingen en mooie uitzichten. Eindelijk weer lekker gefietst! Tanzania, goodbey…

Voor de liefhebbers:
- 13-3-12: 118 km Arusha
- 14-3-12: rustdag Arusha
- 15-3-12: rustdag Arusha (safaridag Tarangire National Park met Tropical Trails)
- 16-3-12: rustdag Arusha
- 17-3-12: 142 km Magugu
- 18-3-12: 95 km Katesh
- 19-3-12: 121 Puma camp
- 20-3-12: 107 km Game Post 1 (start dirt road vanaf km 60)
- 21-3-12: 114 km Game Post 2 (mijlpaal: we zijn halfverwege wat afstand betreft!)
- 22-3-12: 124 km Bush camp (de dag van de TseTse Fly en eerste tentreparatie)
- 23-3-12: 125 km Mangolosi, inclusief duikvlucht in ‘t zand (en winnaar van een Happy Camper Stage Plate)
- 24-3-12: 111 km Mbeya (hoogste punt in Tanzania bereikt, zijnde 2961 m, en ongeveer evenveel hoogtemeters geklommen op deze dag…)
- 25-3-12: rustdag Mbeya
- 26-3-12: 128 km Humidity camp in Malawi (incl. grenspassage)

En dan is het 1 maart en ben ik opeens in Kenia aangekomen. Geweldig! Noord Kenia is wel een van de zwaarste offroad trajecten van de hele tour. Vanaf Moyale tot Isiola fietsen we door een woestijnachtig gebied met de bekende roodachtige grond en ongekend moeilijke ‘wegen’ om op te fietsen. M’n fietsje en ik hebben het regelmatig zwaar te voorduren, maar we slaan ons er weer a la Dinder doorheen! De schade is tot nu toe beperkt gebleven tot een gesneuvelde bidonhouder, een setje snelbinders en een wiebelig voorwiel (dat is gelukkig weer opgelost door Douglas de bike mechanic). Af en toe is het ook erg prettig om gewoon een stukje te wandelen of hard te lopen met de fiets. Dat laatste is een nieuwe tactiek voor menigeen; de collega fietsers moesten daar even aan wennen maar ik kan je garanderen dat het werkt!. Beter lopen, dan op je plaat gaan (en de collega fietsers vallen hier bij bosjes)! Wat verder erg prettig van het offroad is, is dat je vaker op de pedalen staat dan dat je op je zadel zit. En dat is een verademing voor m’n kont! Wat wij trouwens als een extreem slechte ‘weg’ beschouwen, wordt door sommige locals gewoon omschreven als ‘a very fine road’. ‘t is maar wat je gewend bent.

Maar genoeg over de weg gepraat, veel belangrijker is dat we zo langzamerhand steeds meer van het echte Afrika te zien krijgen wat mensen en landschap betreft. Nu het wildlife nog! Het duurt waarschijnlijk nog even voordat we iets van The Big Five gaan zien, maar we komen toch echt rap dichterbij.

De afgelopen dagen zijn we voorbij het boevennest Isiolo gefietst en gereden! Noord Kenia is in bepaalde delen onveilig vanwege de vele stammenoorlogen en loslopend gespuis. Om die reden hebben we 175 km – van Laisamis voorbij Isiolo – met de bus afgelegd (zie ook de video; geeft een goed beeld van wat offroad in Kenia inhoudt. De schade voor de bus bleef beperkt tot 1 afgebroken stoel). Het bustraject is het meest onveilige traject van Noord Kenia en hier zijn vorig jaar ook wat fietsers beroofd. Verder zijn we de afgelopen dagen begeleid door een groepje soldaten, ook weer om problemen te voorkomen. Dat alles is uitstekend uitgepakt; er heeft zich gelukkig geen enkel incident voorgedaan! Het goede nieuws is dat we nu weer in veilig gebied aangekomen zijn, waardoor het weer een stuk relaxter fietsen is. Zo kan ik ook de gebruikelijke spulletjes (fototoestel, etc.) gewoon weer op m’n fietsje meenemen.

Via prachtige asfaltwegen (joepie!) zijn we in de Evenaar-plaats Nanyuki aangekomen. En de volgende dag zijn we daadwerkelijk de evenaar gepasseerd! Vervolgens zijn we via steeds drukkere wegen richting Nairobi gefietst. Na zo lang fietsen in de middle of nowhere is dat verkeer toch weer even wennen, zeker in de buurt van Nairobi waar tegemoetkomend inhalend verkeer je soms op 1 cm afstand passeert! Ook dat is weer een nieuwe beleving. Zonder problemen zijn we door Nairobi heen geloosd en ik geniet nu van een heerlijke rustdag in een plaatsje net voorbij Nairobi. Menigeen brengt hier de dag door in de nabij gelegen Shopping Mall; de grootste en gewoonweg Amerikaanse supermarkt die je je maar kan voorstellen. We wanen ons hier in de westerse wereld, wat na al die schaarste van de afgelopen weken toch wat vreemd overkomt. We zijn in een gebied aangekomen, waar eten en drinken volop aanwezig is. Wat een luxe!

Na Nairobi zijn we in een dag naar de grensplaats Namanga gefietst en de volgende ochtend zijn we grens met Tanzania overgestoken. Dat is bizar; na de eindeloze uitdaging die Ethiopie heette knallen we werkelijk waar door Kenia heen. Waarschijnlijk komt het ook door de heftige offroad dagen; die waren in Noord-Kenia behoorlijk intensief. Voordat ik er erg in had was de dag al weer voorbij…

Tot slot, de gebruikelijke landenfeitjes:
- de vice-president en minister van financiën van dit land schijn je te kunnen bezoeken in het Internationaal Strafhof te Den Haag
- de centrale bank van Kenia heeft al enige maanden geen klein geld meer uitgegeven. Sta er dan ook niet raar van te kijken als er geen wisselgeld beschikbaar is voor je aankoop. Geen paniek, ze geven je gewoon een vrachtwagenlading koekjes, kauwgom of ander snoepgoed mee.
- ze rijden hier links en dat is elke ochtend weer wennen. En sinds we de evenaar zijn gepasseerd, spoelt het water ook linksom ipv rechtsom (ja, ja, ‘t is maar dat je ‘t weet)
- zie verder wikipedia…

Meer volgt (hopelijk)…

Voor de liefhebbers:
- 2-3-12: 79 km Sololo Camp  onverhard (de temperaturen in de Keniaanse woestijn liggen weer een stukkie hoger vergeleken met Ethiopie. Toch is dit de dag die eindigde met de eerste echte ongekende hoosbui. Ik en menigeen moest z’n tentje circa 10 minuten serieus vasthouden om wegwaaien te voorkomen. Dat waren Hollandse toestanden midden in de woestijn!)
- 3-3-12: 84 km Lava Rock Camp. Ongekend slechte weg. Menig kilometerje gewandeld maar uiteindelijk toch nog redelijk vroeg (en heel relaxed wandelend) aangekomen bij het kamp.
- 4-3-12: 87 km Marsabit. Voorheen was dit de zwaarste offroad dag van de hele tour gezien de slechte weg en een geleidelijke klim van 1008 meter. De afgelopen jaren is de weg volgens mij iets verbeterd. Zelf vond ik Dinder (Sudan) dan ook zwaarder, omdat ik daar elke dag wel een paar keer van m’n fiets af donderde. En dat is tot nu toe in Kenia nog niet gebeurd! Ik ben ook van plan om dat zo te houden.
- 5-3-12: rustdag in Marsabit
- 6-3-12: 96 km offroad Laisamis (ongekend afzien vanwege eindeloze wasbord wegen)
- 7-3-12:  175 km ‘Shake, Rattle & Roll’ bustransport naar Rangelands (voorbij Isiolo)
- 8-3-12:  71 km ASFALT (joepie!) Nanyuki, met zicht op Mount Kenia
- 9-3-12: 105 km Sagana (dit is de dag dat we net voorbij Nanyuki de evenaar zijn gepasseerd)
- 10-3-12: 110 km Nairobi
- 11-3-12: rustdag in Nairobi
- 12-3-12: 160 km grensplaats Namanga

De veranderingen na een grensovergang zijn ook nu weer onvoorstelbaar. En in het geval van Ethiopië niet al te best. Ik denk dat ik het voor dit land kort ga houden.

Ethiopië is:
- prachtige heuvels en landschappen. Een typische combinatie van Limburgse heuvels (maar dan zonder de heerlijke vlaaien) en Europese Alpen. Met deze heuvels kan ik echt weer genieten van het fietsen! Je hebt hier de meest fantastische beklimmingen!
- heel veel mensen en ander loslopend wild… De scheidslijn tussen mensen en dieren is hier af en toe  flinterdun (zeker op ‘t platteland). Ik kan goed begrijpen dat de homo sapiens hier z’n oorsprong vindt. En wat het loslopende wild betreft: ik moet toch zeggen dat dat regelmatig prettiger in de omgang is (zie volgende bullet).
- kleine criminele hoogst irritante monstertjes die je op elke mogelijke manier het leven zuur proberen te maken (stenen gooien, slaan met stokken, zweepjes, fiets of mij vastpakken, tassen proberen te plunderen, jatten wat los en vast zit, spugen, enz.). De beste tactiek om hiermee om te gaan is ze allervriendelijkst te begroeten (salamne!) en toe te zwaaien. Negen van de tien keer valt de overlast dan reuze mee. Maar probeer dit maar eens de hele dag en op de moeilijkste beklimmingen vol te houden. Dan wil je toch nog wel eens terugvallen op verbaal geweld, wannebee lynchpartijen, klopjachten (bij voorkeur met collaga fietsers) en wild west achtervolgingen. Dat laatste valt niet mee; ze zijn erg rap (en dat is misschien maar beter ook).
Deze categorie daargelaten, valt het over het algemeen gelukkig  ‘wel mee’ (om de één of andere reden kan ik dat laatste maar moeilijk getypt krijgen )
- Standaard repetoir wat je onderweg kan verwachten: YOU, YOU, YOU (x 10.000), Where are you go?, Bir, Bir,Bir, Money, money, money, en vanaf Addis, Forrengi (buitenlander), China, Pen, Pen…. Sta er ook niet raar van te kijken als de lokale kleuters je uiterst vriendelijk en enthousiast met de ergste Engelse scheldwoorden begroeten. In dat geval gewoon met Thank You beantwoorden. Ik heb namelijk het donkerbruine vermoeden dat ze totaal geen idee hebben wat ze roepen. Elk antwoord is dan ook goed.
- iets koelere temperaturen. Heerlijk!

Meer volgt (hopelijk). Foto’s uploaden wederom heel moeilijk vanwege traag internet. Zodra dit weer mogelijk is hoop ik ook wat foto’s van de fietsdonaties te kunnen tonen. Los van bovenstaande ‘uitdagingen’ onderwerg, zijn de fietsen allerhartelijkst ontvangen door een school en gezondheidswerkers. En dat maakt dan weer een hoop goed! Sponsors, super bedankt daarvoor!

In de categorie ongemakken: gedurende de eerste anderhalve week vermoeidheid vanwege gewenning aan de hoogte (we fietsen rond de 2400 meter hoogte), een geweldigde rentree van de zadelpijn (zal gedurende de trip wel een blijvertje zijn met ups en downs), 1 tot circa 10 stenen per dag waarvan 1 voltreffer op ‘t lichaam per vier/ vijf dagen (de rest zijn gelukkig missers/ losse flodders), een sappige fluim per week en zie verder de eerder beschreven categorie monstertjes.
Update wat de zadelpijn betreft: m’n zadel bleek al wekenlang naar achteren geschoven te zijn vanwege versleten zadelklem. Hier kwam ik in Addis achter (onvoorstelbaar dat het zo lang duurt om dat te ondekken). Ik heb de zadelpen vervangen (reserve had ik gelukkig bij me) en na een aantal dagen passen en meten zit m’n zadel weer op een prettige positie. Het slechte nieuws is dat tijdens de onverharde dagen m’n zadel naar z’n schrootjes is gegaan. Dat betekent dat ik het hele circus overnieuw kan doen met een nieuw zadel.  Ik heb van Allerick (collega fietser) een prachtig racezadel gekregen en dat blijkt stukken beter te zitten. Werkelijkwaar een verademing!

Voor de liefhebbers (incl. vermelding van hoogte/ dieptepunten en andere rariteiten):
- 9-2-12: 93 km bush camp (circa 1000 hoogtemeters)
- 10-2-12: 107 km Gondar (circa 2500 hoogtemeters; de dag met de meeste hoogtemeters van de gehele trip!)
- 11-2-12: rustdag Gondar (tevens eerste fietsdonatie aan lokale school)
- 12-2-12: rustdag Gondar
- 13-2-12: 117 km farm camp
- 14-2-12: 61 km Bahir Dar (geweldig ontvangst door lokale fietsers)
- 15-2-12 : enorm welkome rustdag in Bahir Dar (tweede fietsdonatie aan Ant-Malaria Association)
- 16-2-12: 162 km bush camp
- 17-2-12: 117 km forrest camp (ook de dag dat ik de Golden Bycicle Award – rouleert dagelijks onder de fietsers – heb gewonnen vanwege wildplassen en dat onder grote belangstelling van de lokale jeugd; stond op 10 cm afstand vol bewondering toe te gapen! Privacy bestaat in dit land niet!)
- 18-2-12: 89 km Goma Tsion (zwaarste maar ook prachtigste klim van de trip: Blue Nile Gorge in circa 1 uur en drie kwartier. De snelste deed het in 1 uur en 17 minuten! Het is een klim van 1881 meter in circa 20 km)
- 19-2-12: 90 km Gorge camp (hoogste punt van de hele tour bereikt: 3122 meter)
- 20-2-12: 105 km Addis Ababa (incl. ontvangst door lokale fietsers)
- 21-2-12: rustdag Addis Ababa (eerste bezoek aan de kapper; hij wou ook maar wat graag ook mijn baartje afknippen maar dat heb ik gelukkig ter nauwernood kunnen voorkomen!
- 22-12: 108 km Gozetiz Camp (vanaf hier zie je steeds meer kinderen en volwassen met machettes en sikkels rondlopen)
- 23-2-12: 130 km Hosaina Camp (ook de dag dater voor het eerst in bepaalde dorpjes El Pakistani naar me geroepen werd. Dit was ook het ergste kamp ooit wat stelen betreft. Zo is o.a. de poep/ toilet tent - en die zag er niet fris meer uit – hier gestolen. Een van de fietsers had zichzelf bescheten – kan gebeuren met diarree – en had zijn onderbroek dus maar in het poepgat gegooid. Zelf de onderbroek is uit het poepgat gejat. Ongekend! En zo is het ook elke ochtend maar weer de vraag of al je tentharingen nog aanwezig zijn Tot slot was het afval ‘s nachts geplunderd door hyenas en ja dat afval lag gewoon midden in het kamp)
- 24-2-12: 118 km bush camp (voor de eerste keer regen. Tevens loslopend everzwijn en bavianen in kamp. Het everzwijntje is geen probleem, de bavianen moet je wel in de gaten houden. Voordat je het weet gaan ook zij er met je spullen vandoor. En geloof het of niet, vandaag ben ik ook bijna aangevlogen door een roofvogel die een karkas van de weg wilde pikken. Zowel ik als de vogel konden nog net op tijd uitwijken; het beest vloog vijf cm voor m’n neus voorbij en van zo dichtbij zijn ze groter dan je denkt)
- 25-2-12: 103 km Arba Minch camp (de mensen gaan dezer dagen steeds meer op Kenianen lijken en het gaat er meestal ook wat gemoedelijker aan toe, wat echt een verademing is. Blankies vinden ze wel heel interessant. Zo kon een van de kinderen het niet weerstaan om even aan mijn okselhaar te trekken toen in voorbij fietste. Ze begroeten je ook met de meest bizarre dansjes)
- 26-2-12: 100 km Riverbed Camp (deels onverhard).
- 27-2-12: 96 km Yabello Motel (onverhard)
- 28-2-12: rustdag in Yabello
- 29-2-12: 128 km Bush Camp (ook het landschap wordt steeds Keniaanser)
- 1-3-12: 83 km Moyale (we zijn vandaag de grens met Kenia overgestoken)

Ajajippie, jippie, jee, ik ben toch erg blij dat we in Kenia zijn aangekomen! Na 3 weekjes Ethiopie was ik daar echt aan toe

Wat een verschil ten opzichte Egypte! De Sudanesen zijn zeer vriendelijk, rustig en proberen niet continu van je te ‘ profiteren’. Kortom, een heerlijke en welkome pauze zeker met het oog op Ethiopie. Op dit moment nog een redelijk aangename temperatuur, maar na Dongola verwacht ik 40 graden en meer. Daar waar mogelijk zoeken we aan het einde van de dag wat verkoeling in de Nijl (als de muggen en vliegen ons dat toestaan).

Na de boottocht uit Egypte moest iedereen zijn bagage herpakken in de kluisjes van de vrachtwagens die in Wadi Halfa (Sudan) op ons stonden te wachten. Het was even spannend, maar m’n spullen pasten er (met enig geweld) in! Anderen hebben toch het een en ander achter moeten laten. Zo moest onze Taiwanese vriend Ming afscheid nemen van zijn kasteel van een tent (de grootste tent die ik ooit gezien heb; voor het afscheid heeft Ming er nog circa 200 foto’s van gemaakt); Andrew heeft nog tevergeefs een aantal dagen met zijn Thermarest matrasje, bord en beker op zijn fiets gebonden rondgefietst, en zo waren er nog velen…

Na Wadi Halfa zijn we in een aantal dagen met een stevige rugwind in het woestijnstadje Dongola aangekomen, waar we kamperen in de dierentuin. Dieren zijn er niet, dus we hebben het hele terrein voor onszelf! Hier hebben we weer een rustdagje, waarna we onze tocht richting Khartoum voortzetten.

1 februari zijn we in stinkend en wel in dusty Khartoum aangekomen. We hebben een aantal stevige woestijndagen met temperaturen oplopend tot 40 / 50 graden achter de rug. Ik heb nog nooit zoveel gedronken. Menigeen (waaronder ikzelf) begon zichzelf ook te ruiken; dan weet je dat je een topvakantie hebt! En dan was er die knetterharde wind. Bij windje tegen is er gelukkig altijd de optie om een groepje op te zoeken en daar de trip mee af te leggen. Zo langzamerhand lopen er ook steeds meer beesten los rond. Kamelen en geiten maken ook graag gebruik van de weg, maar na enig aandringen zijn ze meestal wel bereid om in blinde paniek plaats te maken.

Na Khartoum zijn we in 8 dagen naar Gondar (Ethiopie) gefietst. Dit schijnt de zwaartste fietsweek van de hele trip te zijn en zwaar was het. Na een aantal asfaltdagen volgden er (in de buurt van Dinder National Park) 3 extreme offroad dagen om vervolgens na een redelijk vlakke ‘overbruggingsetappe’ met 2 zware klimdagen in Ethiopie te eindigen.

De offroad dagen (nog steeds in Sudan) waren ongelooflijk. Aan de lopende band verloor m’n fiets onderdelen (fietsbel, pomp, reserve drager, handle bar, bidon, etc.). Merendeel heb ik gelukkig terug gevonden. De hitte was om af en toe gek van te werken; m’n fietscomputer heeft het niet overleefd (intern gesmolten). Een typische offroad dag bestaat uit circa 50 km ploeteren, met als hoogtepunt de lunch (mits je de lunchtruck weet te vinden…), weer 10 km ploeteren, ploegen, vallen en opstaan, gevolgd door 20 km vloeken en tieren, en de laatste 10 km rest je niets anders dan luidkeels roepen om je moedertje.Dat laatste hielp; de tweede dag eindigden we in een dorpje waar twee sudaneese mama’s ons van stoelen, water en een mat om op te liggen voorzagen. Ze hebben niks, maar ze delen alles, wat een prachtige ervaring was om mee te maken. M’n wandelingtje door het dorp werd met grote belangstelling gadegeslagen, uitgezonderd de kleuter die het spontaan op een krijsen zette nadat hij mij zag… Tja, helemaal fris zag ik er niet meer uit.. M’n kleding stond letterlijk stijf van de vuiligheid. Wat navigatie betreft was het ook opletten geblazen; de eerste dag konden we een verlaten spoorlijn (was af en toe flink klauteren over gammele bielzenbruggetjes, dan wel baggeren door de blubber) volgen, de tweede dag een hoogspanningsleiding en de derde dag was het af en toe op goed geluk richting de eindbestemming fietsen. Gelukkig zijn er altijd nog de lintmarkeringen van de TDA, maar kijk er niet raar van op als je de rode linten in de loop van de dag om de hoofdjes van de lokale jeugd, geiten of honden aantreft!

Na de offroad dagen en overbruggingsetappe volgden 2 prachtige klimdagen richting Ethiopie. In Matema zijn we de grens over gestoken. We laten het vriendelijke en gemoedelijke Sudan al weer achter ons!

In de categorie ongemakken: de 25ste met de malaria pillen begonnen en met mij meerdere collega fietsers! Sindsdien is het een groot race festijn! 1 shitty week, met hoge buitentemperaturen maakt dat je je af en toe hondsberoerd voelt. Maar zoals ze hier zeggen, even your worst day on the bike is always better than any day at the office .  Gelukkig ben ik na 1,5 week ook van dit kwaaltje verlost! Hetzelfde geldt voor de stevige pijn die ik vanaf medio Egypte in mijn enkels had; helemaal van genezen!

Voor de liefhebbers:
- 24-1-12: travel day Lake Nasser 3 km Ferry Aswan – Wadi Halfa
- 25-1-12: 149 km desert camp
- 26-1-12: 148 km desert camp
- 27-1-12: 107 km Dongola
- 28-1-12: rustdag Dongola
- 29-1-12: 140 km Dead Camel desert camp
- 30-1-12: 143 km desert camp
- 31-1-12: 148 km desert camp
- 1-2-12: 101 km (incl. 37 km convoy) Khartoum
- 2-2-12: rustdag in Khartoum (Senopper Hotel)
- 3-2-12: 145 km Rufaa bushcamp
- 4-2-12: 155 km Sennar desert camp
- 5-2-12: 87 km offroad. Kamp bij Dinder canal
- 6-2-12: 95 km offroad.Kamp bij Stone village
- 7-2-12: 84 km offroad. Kamp bij dorp Doka
- 8-2-12: 99 km. De grens over bij Matema (tevens kamp plaats)